Jan og Kim Henrik på tur

Etter snart 2 månader på tur, skulde heimreista starta om morgonen, dag 53. Me tok først Subway, og deretter buss fram til flyplassen me skulle reise frå; JFK. Det hadde ikkje vorte sagt noko særleg om åska i Europa på nyheitene, så me var optimistiske om at me skulle komme heim dagen etter, som planlagt. Men, som tittelen i denne posten kanskje avslører, gjekk ting ikkje heilt som planlagt.

Flyturen starta med ei forseinking på nesten ein og ein halv time. Ein skulle kanskje tru at det var åska som var problemet, men det stemde heldigvis ikkje. Ei av rullebanene på JFK var under ombygging, så me måtte vente lenge på vår tur til å ta av.

Personleg, så har eg aldri i mitt liv våre så frustrert som når me venta på å ta av. Eg viste at me berre hadde ein time å gå på når me kom fram til London, og skulle ta flyet til Oslo, så ting måtte skje fort i New York. Spesielt irriterande var det å ha ei klokke på skjermen framfor oss på flyet, som sa forventa ankomsttid i London. Eit tidspunkt som etter kvart nærma seg, og til slutt gjekk forbi tidspunktet flyet frå London til Oslo skulle ta av på. Me hadde offisielt mista vårt første fly på tur turen!

Omsider tok me endeleg av, og me reiste gjennom natta til London. Når me landa der, var det rimeleg nøyaktig ein time sidan flyet vårt til Oslo hadde gått. Eg frykta at det kanskje kom til å bli vanskeleg å få eit nytt fly til Oslo, på grunn av alle dei stranda passasjerane som ville heim, men det viste seg å gå fint. Det vart nokre timar med venting, så me fekk utdelt ein matkupong på 10 £ frå British Airways.

Omsider fekk me også teke flyet til Oslo, og me byrja å sjå lyset i enden av tunellen. Det lyset viste seg etter kvart å vere eit hurtigtog i stadenfor utgangen av tunellen. Når me kom fram til Oslo, hadde jo sjølvsagt Widerø-flyet me skulle ta til Haukåsen både reist og komme fram for lenge sidan. Me vart difor booka om på eit seinare Widerø-fly. Med andre ord fleire timar med venting.

Rett ut av det blå vart plutseleg dette flyet kansellert! Den offisielle årsaka var ”Operasjonelle årsaker”, men me har sikre kjelder (!) som seier at den reelle årsaka til kanselleringa var at det rett og slett ikkje var nok passasjerar til at det vart lønsamt å fly.

Me vart uansett rebooka igjen, til eit fly som gjekk klokka 22.05 om kvelden. Dette var mange timar fram i tid, så me fekk vår andre matkupong for dagen. Unødvendig å seie at den ikkje strakk like langt med norske prisar som den gjorde med engelske prisar.

Etter at klokka hadde snigla seg fram mot 22.00 var me endeleg klar til å borde flyet… Trudde me. 5 min. før bordinga skulle starte, vart også dette flyet kansellert! Denne gongen skuldast kanselleringa dårleg vær både på Haukåsen og i Førde. Det var både skodde og snødrev… Ikkje mykje å gjere med det.

Denne kanselleringa førte til å me vart sendt på hotell for kvelden. Nærare bestemt Thon Hotels Oslo Airport. Me hamna på Business-delen av hotellet, og dette var faktisk det beste hotellet me har budd på heile turen!

Morgonen etter, dag 55, altså dagen etter at turen eigentleg skulle våre over sette me oss endeleg på Widerø-flyet som skulle ta oss til Haukåsen. Nesten framme på Haukåsen låg skodda som vanleg  tjukk som graut rundt flyplassen. Piloten åtvarde oss om at me kanskje ikkje kunne lande, og eg byrja å lure på om denne heimturen nokon gong kom til å vere over… Heldigvis var det akkurat nok sikt til å kunne lande, og me kunne omsider setja føtene litt meir lokale trakter att, vel eit døgn seinare enn planlagt. Herleg å vere heimattkomen! Bileta frå heimreisa kan de forresten sjå her!

Denne posten markerar slutten på blogginga vår, og i den samanheng vil både eg og Kim Henrik takke alle lesarane våre. I følgje statistikken til sida, har me hatt utruleg mange lesarar, mange fleire enn forventa, og me håpar at det har vore moro å følt oss rundt om kring i verda. Me har i alle fall hatt det kjempekjekt. Takk for oss!

Det byrjar å bli nokre dagar sidan førre oppdatering no, men det betyr ikkje at me har rota oss vekk. Me har berra drive med masse morosamt, og då går tida fort, det vert med andre ord lite tid til bloggskriving. Her kjem i alle fall ein oppsummering av dei siste dagane, med tilhøyrande bilete.

Dag 41 reiste me for å besøke Hearst Castle. Dette er eit slott oppe på ein bakketopp i San Simeon. Slottet vart bygd tidleg på 1900-talet av avismogulen William Randolph Hearst. Han var kjend for å samle på antikvitetar, og det var mykje interessant å sjå på dette slottet.

Seinare på dagen sette me kursen vidare sørover mot Los Angeles, og kom til byen Solvang. Dette namnet høyrest kanskje ikkje spesielt amerikansk ut, og det er fordi det ikkje er det. Solvang er ein dansk by, og det var fascinerande å sjå korleis alle husa såg ut som tradisjonelle danske hus, og kor mykje danske ting som vart selt her. Me åt som seg hør og bør på ein dansk restaurant, og alle kjøpte tradisjonell dansk mat. Vel, nesten alle… Eg åt sjølvsagt cheeseburgar… Sjølv om ”Hakkebøfen” kanskje ikkje smakte som forventa for alle, var det uansett ei interessant oppleving.

Denne kvelden sov me i Oxnard rett utanfor Los Angeles, i eit av dei betre hotella så langt på turen.

Dag 42 var siste dagen på tur med Daniel, Erlend, Eirik og Chevrolet Suburban’en. Me starta dagen med å køyre inn til Los Angeles for å ta ein kik på Rodeo Drive, Santa Monica Pier og Venice Beach. Ikkje mykje hadde endra seg sidan sist gong me var her, bortsett frå været, som var betrakteleg dårlegare no, nesten kaldt faktisk.

Ut på ettermiddagen tok me ein tur til Best Buy og handla litt, før me sette kursen mot flyplassen. Denne gongen, som sist; LAX. Her hoppa me av bilen og bad adjø med resten av gjengen. Dei tok bilen tilbake til leigebilselskapet, sidan dei hadde eit seinare fly. Oppsummert  har roadtrip’en vore ei fantastisk oppleving, og det å sei adjø til bilen, California, og ikkje minst resten av gjengen har var spesielt.

Rundt klokka halv 9 om kvelden flaug me til Colorado Springs i Colorado. Her skulle me bu hos Darrell og Annette Dooyema, og sønene deira Dylan og Jared. Dette er  nok namn som mange skjoldingar dreg kjensel på.

Dag 43 starta med ein gåtur i ein park kalla ”Garden of the Gods”. Her var det mange stiar rundt blant dei mange spesielle steinformasjonane. Deretter besøkte me endå eit slott. Dette er faktisk eigd av organisasjonen ”The Navigators”, som Darrell jobbar for. Me gjekk også ein tur i ein liten dal bak slottet, der me såg nærare på korleis slottet får ferskvatnet sitt. Colorado er ein av dei tørraste statane i USA, så det vatnet ein har er viktig å ta god hand om.

Seinare på dagen tok me turen for å sjå på eit lokalt college. Dette var ikkje eit vanleg college, det var ”United States Air Force Academy”, altså eit college som fokuserte på å utdanne folk som seinare kunne gå inn i flyvåpenet. Ganske interessant å sjå korleis det var å gå på skule her.

Om kvelden kom Lars på middagsbesøk. Alltid morosamt å treffe gamle kjende att. Han var definitivt ikkje den siste gamle kjenningen me kom til å treffe her.

Seinare på kvelden tok me turen til Colorado College saman med Darrell. Her var det eit arrangement kalla ”Study Break”. Studentane var samla for å drikke kaffi og ete kaker, før dei skulle ha ein eksamen eit par dagar seinare. Underhaldninga bestod av folk som song og spelte eigenkomponerte songar.

Dag 44 stod me opp tidleg. Planen var å ta eit tog opp til den kjende toppen Pikes Peak (4302 meter over havet), men ruske vær på toppen sette ein stoppar for dette. I staden tok me turen til nokre grotter kalla ”Cave of the Winds”. Her gjekk me rundt i eit stort nettverk av grotter og tunnelar langt inne i fjellet.

Me fekk også tid til å besøke eit av dei tre hovudkvartera til den amerikanske OL-laget, før me reiste nordover mot Denver. I Denver skulle me faktisk på baseballkamp! Me såg heimelaget Colorado Rockies slå New York Mets. Verken meg eller Kim Henrik hadde spesielt mykje peiling på baseball, men resten av reisefølgjet forklarde oss dei viktigaste tinga.

På denne kampen møtte me endå ein gamal kjenning frå Skjolden, Cody. Han hadde med seg kompisen Garreth, som faktisk kjem til Skjolden i sommar. Dei andre som var med på kampen var Lars, Darrell, Dylan, Darrell sitt søskenbarn Daniel og kameraten hans Keaton, og sjølvsagt meg og Kim Henrik. Kampen var ei fantastisk oppleving, og me fekk til og med sett eit homerun!

Dag 45 skulle me av alle ting stå på ski! Eg hadde definitivt ikkje trudd eg kom til å stå på ski i løpet av turen. Når me reiste frå Haukåsen den 1. mars, hadde eg faktisk både stillongs og vinterjakke på meg. Det verka tåpeleg då, men jammen fekk eg bruk for det att!

Om morgonen reiste eg, Kim Henrik, Darrell og Dylan til skistaden Copper Mountain (ca. 3000 meter over havet) for å stå på slalåmski. Darrell hadde to gratiskupongar liggande, noko som var bra, sidan eit dagspass kosta nesten 100 $. Etter å leigd ski og tilhøyrande rekvisita, sette me utfor bakkane. Det hadde vore ei stund sidan eg og Kim Henrik hadde stått på ski, så me tok det med ro i starten. Etter kvart kom me tilbake i rytmen, og sjølv om eg framleis ser ut til å ploge nedover bakkane, så gjekk det ganske bra. På slutten av dagen prøvde me til og med halfpipen. Dylan var faktisk veldig flink å stå på ski, sjølv om han er berre snautt 5 år.

Litt utpå dagen trefte med også C. J. i bakken. Han er ein av mange som kjem tilbake til Skjolden i sommar etter å ha vore der tidlegare. Etter at me var ferdige i bakken reiste me alle for å ete på Wendy’s. Der møtte me også Lindsey; endå ei som har vore på Skjolden tidlegare.

I morgon forlét me Colorado Springs, og set kursen mot New York. Det er litt vemodig å reise att, sidan me har hatt det veldig kjekt her, men flyet ventar dessverre ikkje.

Fram til neste gong de høyrer frå oss, kan de sjå dei siste bileta frå California, og alle bileta frå Colorado her!

I dag sto me opp tidleg for å ta turen nordover til nasjonalparken Grand Canyon. Her skulle me nyte den fantastiske utsikten her blant dei stupbratte fjellsidene. Før me køyrde inn i parken, såg me ein IMAX-film som gav oss ein smakebit på kva som var i vente.

Etter filmen kom me oss fram til parken og fekk anledning til å skode utover mektige Grand Canyon. Utsikten var som venta fantastisk, og landskapet var heilt noko anna enn me er vande me heime, sjølv om det framleis låg att litt snø her frå vinteren. Temperaturen var heller ikkje spesielt høg, berre nokre fåe plussgrader. Ein skulle ikkje trudd at ein fant slikt ver i ørkenstaten Arizona, men no var me tross alt over 2000 meter over havet.

Etter å ha teke inn alle inntrykka langs Grand Canyon, sette me oss i bilen att og køyrde vidare. Først austover, og deretter nordover, rundt Grand Canyon, og mot Utah. Me er no rett ved grensa mellom Arizona og Utah, og har teke inn på eit motell her for kvelden. Etter middag tok me også ein svipptur til ein lokal demning for å ta nokre bilete. Sjølv om den ikkje er like stor som Hoover-demningen, var den uansett eit imponerande syn.

I morgon køyrer me vidare nordover inn i Utah, før me svingar vestover att, mot Death Valley som er neste store attraksjon på turen. Fram til me har funne på noko nytt på skrive om, kan de sjå dagens bilete her!